Sidney,

Acht jaar geleden ben jij geboren,
toen je me aankeek was ik meteen verloren.
"Wat een mooi ventje", wel allemachtig,
en die grote blauwe ogen,wat waren die prachtig!!
Na een paar maanden kwam je eerste lachje eraan,
En dat lachje is nooit meer weggegaan.
Je was altijd vrolijk,lachtte naar iedereen,
jouw hartje was absoluut niet van steen.
Drie jaren heb ik van jou genoten,
toen heb jij die mooie blauwe ogen voorgoed gesloten.
Wat ik toen wel heel bijzonder vond,
je had nog steeds die lieve lach rondom je mond.
Die mooi grote blauwe ogen en die lieve mooie lach,
dat is mijn zoon SIDNEY,die ik nog altijd mis,iedere minuut van de dag!!

Ilse Pont

Heb ik als moeder dan zo gefaald,
je hebt niet eens de vier jaar gehaald!
Meestal zag ik wel de gevaren,
ik moest altijd weten waar jullie waren.
Soms kreeg ik het benauwd dan was ik jullie even kwijt,
dan dacht ik bij mezelf:je moet beter opletten,meid!
Je mocht heel veel van mij,soms was het verkeerd,
ik maakte best wel fouten,daar heb ik van geleerd.
Het was altijd een drukte in huis,jullie waren altijd om me heen,
mijn kinderen zijn mij alles,ze zijn mijn nummer 1.

Maar 1 weekendje waren we met zijn allen weg,nu ben ik jou kwijt,
dat ik jou op de waterfiets mee heb laten gaan,daarvan heb ik nog altijd spijt.
Je wilde zo graag en er waren twee volwassenen bij,
had nou maar op het strandje gebleven,bij je zusje en bij mij.
Sorry schat,dat ik als moeder niets meer kon doen voor jou,
maar alles wat ik nog kan doen,dat doe ik nou.
Er liggen 7000 knikkers op "jouw plekje",in plaats van gras,
allemaal vrolijke kleurtjes,precies zoals jij in het leven was.
Ik had jou liever hier gehad,waar ik me ook bevind,
maar als dat niet meer mag,wil ik toch het allermooiste voor mijn kind!!
 
Ilse Pont